چشم زخمم سرمه گیرد از نمکدان شما

پیکر من ازگداز یاس شد آب و هنوز

موج می بالد زبان شکر احسان شما

کی بود یارب که در بزم تبسمهای ناز

یکسرموخالی از پروازشوخی نیست حسن

صد نگه خوابیده درتحریک مژگان شما

با شکست زلف نتوان اینقدر پرداختن