همه را ربوده ز دست خود اثر نوید رسیدنت

که به چشمت آبنه می کشدکف پای آبله پوش ما

به جنونی از خم بیخودی زده ایم ساغر ما و من

که هزار صبح قیامت است وکفی ز مستی جوش ما

زوداع ما چه خبر دهد به دل شکسته سروش ما

تب شوق سجده نیستی چه فسون دمیده برانجمن

که چوشمع تاقدم ازجبین همه سر نشسته به دوش ما