که فتاد برکف پاکنون نگه چراغ خموش ما

ز نشاط محفل زندگی به چه نازد امشب منفعل

قدحی مگربه عرق زند ز خمار خجلت دوش ما

دگر از تعین خودسری چه کشیم زحمت سوختن

نرسید فطرت هیچکس به خیال بیدل و معنی اش

همه راست بیخبری و بس ، چه شعور خلق و چه هوش ما