گاهی دو همعنان سحر می توان گذشت

صد داستان به یک سخن ناتمام ما

معیار چارسوی دو عالم گرفته ایم

یک جنس نیست قابل سودای خام ما

رنگ شکسته می کشد امشب زمام ما

چون سبحه اینقدر به چه امید می دود

دل در رکاب اشک چکیدن خرام ما