چون سبحه اینقدر به چه امید می دود

یک جنس نیست قابل سودای خام ما

گاهی دو همعنان سحر می توان گذشت

رنگ شکسته می کشد امشب زمام ما

دل در رکاب اشک چکیدن خرام ما

دیگر به الفت که توان چشم دوختن

در عالم رمی که نفس نیست رام ما