دیگر به الفت که توان چشم دوختن

رنگ شکسته می کشد امشب زمام ما

چون سبحه اینقدر به چه امید می دود

دل در رکاب اشک چکیدن خرام ما

در عالم رمی که نفس نیست رام ما

کو انفعال تا حق هستی اداکنیم

چون شمع بسته برعرقی چند وام ما