در عالم رمی که نفس نیست رام ما

چون سبحه اینقدر به چه امید می دود

دل در رکاب اشک چکیدن خرام ما

دیگر به الفت که توان چشم دوختن

کو انفعال تا حق هستی اداکنیم

چون شمع بسته برعرقی چند وام ما

بیدل چو نقش پا زبنای ادب مپرس