دل در رکاب اشک چکیدن خرام ما

گاهی دو همعنان سحر می توان گذشت

رنگ شکسته می کشد امشب زمام ما

چون سبحه اینقدر به چه امید می دود

دیگر به الفت که توان چشم دوختن

در عالم رمی که نفس نیست رام ما

کو انفعال تا حق هستی اداکنیم