بی تردد همچو آب گوهر ز جا می رویم

نازمفروش ای قفس درچنگ صیادیم ما

آمد و رفت نفس سامان شوق جان کنی ست

زندگی تا تیشه بر دوش است فرهادیم ما

خاک نتوان شد به این تمکین که بر بادیم ما

چون سپندای دادرس صبری که خاکسترشویم

سرمه خواهدگفت آخرتا چه فریادیم ما