چون سپندای دادرس صبری که خاکسترشویم

زندگی تا تیشه بر دوش است فرهادیم ما

بی تردد همچو آب گوهر ز جا می رویم

خاک نتوان شد به این تمکین که بر بادیم ما

سرمه خواهدگفت آخرتا چه فریادیم ما

قیدهستی چون نفس بال وپر پرواز ماست

هرقدر بیدل گرفتاری ست آزادیم ما