خاک نتوان شد به این تمکین که بر بادیم ما

آمد و رفت نفس سامان شوق جان کنی ست

زندگی تا تیشه بر دوش است فرهادیم ما

بی تردد همچو آب گوهر ز جا می رویم

چون سپندای دادرس صبری که خاکسترشویم

سرمه خواهدگفت آخرتا چه فریادیم ما

قیدهستی چون نفس بال وپر پرواز ماست