یک مژه تا واشود صد دشت آغوشیم ما

چون نگاه از بس به ذوق جلوه همدوشیم ما

حیرت ما ازدرشتیهای وضع عالم است

دهرتاکهسار شد آیینه می جوشیم ما

شمع فانوس حباب از ما منورکرده اند