زبان ناله ببستیم زین ادب که مباد

به طوق فاخته نازد محبت از فن ما

که زخم تیغ تو دارد طواف گردن ما

تبسم توکشد ننگ لب گزیدن ما

عیان نشد زکجا مست جلوه می آیی

فدای طرز خرامت ز خویش رفتن ما