از برگ و ساز قافله بیخودان مپرس

چون شعله برگریز ندارد خزان ما

گرد رمی به روی شراری نشسته ایم

ای صبر بیش از ازین نکنی امتحان ما

بی ناله می رود جرس کاروان ما

می خواست دل ز شکوه خوی تو دم زند

دود سپندگشت سخن در دهان ما