در صف آتش علمدار است برگ کاه ما

چون حباب ازکارگاهاس می جوشیم و بس

جز شکست دل چه خواهد بود مزد آه ما

غفلت کم فرصتی میدان لاف کس مباد

صبح هستی صررت چاک گریبان فناست

عمرها شد روز ما می جوشد از بیگاه ما

صرف نقصانیم دیگر ازکمال ما مپرس