رنگی ازگلزار بیرنگی برون جوشیده ایم

گرهمه سوزن دمد چون سروازاعضای ما

ماجرای بوی گل نشنیده می باید شنید

ای هوس تن زن ، زبان غنچه است انشای ما

از خرابات پری می می کشد مینای ما

یار در آغوش و سیرکعبه و دیر آرزوست

ناکجا رفته ست از خود شوق بی پروای ما