از خرابات پری می می کشد مینای ما

ماجرای بوی گل نشنیده می باید شنید

ای هوس تن زن ، زبان غنچه است انشای ما

رنگی ازگلزار بیرنگی برون جوشیده ایم

یار در آغوش و سیرکعبه و دیر آرزوست

ناکجا رفته ست از خود شوق بی پروای ما

سعی همت را ز بی مغزان چه مقدار آفت است