ناکجا رفته ست از خود شوق بی پروای ما

رنگی ازگلزار بیرنگی برون جوشیده ایم

از خرابات پری می می کشد مینای ما

یار در آغوش و سیرکعبه و دیر آرزوست

سعی همت را ز بی مغزان چه مقدار آفت است

هرکه راگردید سر، برلغزشی زد پای ما

دل مصفاکن ، سراز وستعگه مشرب برآر