نقاش زحمت خط و خال آنقدر مکش

ای آینه عبث نشوی روبروی ما

ناگشته خاک دست نشستیم از غرور

چون شعله بود وقف تیمم وضوی ما

خط می کشد به سایه موآب جوی ما

تا چند پروری به نفس مزرع امید

بایدکشید خاطر او را به سوی ما