ای آینه عبث نشوی روبروی ما

چون صبح چاک سینه ما بخیه ای نداشت

پاشیدن غبار نفس شد رفوی ما

عمری ست باگداز دل خود مقابلیم

ناگشته خاک دست نشستیم از غرور

چون شعله بود وقف تیمم وضوی ما

نقاش زحمت خط و خال آنقدر مکش