عمری ست باگداز دل خود مقابلیم

خالی شدن نبرد پری از سبوی ما

چون صبح چاک سینه ما بخیه ای نداشت

پاشیدن غبار نفس شد رفوی ما

ای آینه عبث نشوی روبروی ما

ناگشته خاک دست نشستیم از غرور

چون شعله بود وقف تیمم وضوی ما