پاشیدن غبار نفس شد رفوی ما

ما وحباب آب زیک بحرمی کشیم

خالی شدن نبرد پری از سبوی ما

چون صبح چاک سینه ما بخیه ای نداشت

عمری ست باگداز دل خود مقابلیم

ای آینه عبث نشوی روبروی ما

ناگشته خاک دست نشستیم از غرور