ناگشته خاک دست نشستیم از غرور

پاشیدن غبار نفس شد رفوی ما

عمری ست باگداز دل خود مقابلیم

ای آینه عبث نشوی روبروی ما

چون شعله بود وقف تیمم وضوی ما

نقاش زحمت خط و خال آنقدر مکش

خط می کشد به سایه موآب جوی ما