غبار من که ندانم که داد سر به هوا

نه مقصدی ست معین نه مطلبی منظور

چوگردباد همین بسته ام کمر به هوا

جهان گرفت به رنگینی پر طاووس

حدیث سرکشی از قامت بلندکه داشت

که لب گزیده گره بند نیشکر به هوا

چو شبنمی که کند از مزاج صبح بهار