حدیث سرکشی از قامت بلندکه داشت

چوگردباد همین بسته ام کمر به هوا

جهان گرفت به رنگینی پر طاووس

غبار من که ندانم که داد سر به هوا

که لب گزیده گره بند نیشکر به هوا

چو شبنمی که کند از مزاج صبح بهار

به راهت آینه ها بسته چشم تر به هوا