گرانجانی فسونها خوند و پیداکرد قالبها

فلک کشتی به توفان شکستن داده است امشب

ز جوش گریه ام رنگ ته آبندکوکبها

فسردن بود ننگ اعتبار ما سبکروحان

شرارکاغذ ما درد آزادی گلستانی

چرا ما را نمی خوانند این طفلان به مکتبها

بنازم نام شیرینی که هرگه بر زبان آید