که از یک نعره وارش می تپد آغوش قالبها

به منع اضطراب عاشقان زحمت مکش ناصح

که آتش زندگی دارد به قدر شوخی تبها

چوآهنگ جرس ما وسبکروحانه جولانی

عمارت غیر چین دامن صحرا نمی باشد

ز تنگیهای مذهب اینقدربالید مشربها

زبان درکام پیچیدم ، وداع گفتگوکردم