ز تنگیهای مذهب اینقدربالید مشربها

چوآهنگ جرس ما وسبکروحانه جولانی

که از یک نعره وارش می تپد آغوش قالبها

عمارت غیر چین دامن صحرا نمی باشد

زبان درکام پیچیدم ، وداع گفتگوکردم

سخن راپرده رخصت بود بربستن لبها

بهار بی نشان عالم نومیدی ام بیدل