زبان درکام پیچیدم ، وداع گفتگوکردم

که از یک نعره وارش می تپد آغوش قالبها

عمارت غیر چین دامن صحرا نمی باشد

ز تنگیهای مذهب اینقدربالید مشربها

سخن راپرده رخصت بود بربستن لبها

بهار بی نشان عالم نومیدی ام بیدل

سرغم می تون کرد از شکست رنگ مطلبها