بهار بی نشان عالم نومیدی ام بیدل

ز تنگیهای مذهب اینقدربالید مشربها

زبان درکام پیچیدم ، وداع گفتگوکردم

سخن راپرده رخصت بود بربستن لبها

سرغم می تون کرد از شکست رنگ مطلبها