تبسم می کشد چون صبح بال ازخط مسطرها

در آن گلشن که نخل او علم گردد به رعنایی

رسایی ری - پزد بر سر سرو و صنوبرها

زلعلش هرکجا حرفی به تحریرآشناگد

ندارد نامه من درخور پرواز مضمونی

مگر رنگی ببندم بر پر و بال کبوترها

مخواه ازاهل معنی جزخموشی کاندر