دامن صحرا چه غم دارد ز زخم خارها

شوق دل ومانده پست و بلند دهر نیست

ناله فرهاد بیرون است ازین کهسارها

اهل مشرب از زبان طعن مردم فارع است

دیده ما را غبار دهر عبرت سرمه شد

مردمک اندوخت این آیینه از زنگارها

لازم افتاده ست واعظ را به اظهارکمال