تا بود ممکن به وضع خلق باید ساختن

در مزابل فارغند از بوی گل کناسها

عالمی بالیده است از دستگاه خودسری

نشتری می خواهد این جمعیت آماسها

آدمیت پیش نتوان برد با نسناسها

حیرت دیدار با دنیا و عقبا شد طرف

بوی امیدی گواراکرد چندین یاسها