در آن وادی که طاقتها به عرض امتحان آید

ازین مزرع درودن می دمد پیش ازدمیدنها

گلستان جنون را آن نهال شوق دربارم

که چون آهم برون م آرد ازخود قدکشیدنها

نگاه ما ز خود رفتن ، سرشک ما دویدنها

چه دست و پا تواند زدکسی در بند جسمانی

ندارد این قفس بیش از نفس واری تپیدنها