نفس ما را به رنگ صبح شد دام رمیدنها

به سر بردیم در شغل تاسف مدت هستی

رهی کردیم چون مقراض قطع از لب گزیدنها

زدیم از ساز هستی دست در فتراک بیتابی

ز نیرنگ فسون پردازی الفت چه می پرسی

تو در آغوشی و من کشته از دور دیدنها

ز اوج اعتبار آزاده ام گرد ره فقرم