که زهر در بن دندان نهفته اند نگینها

حضورعبرت واسباب راحت این چه خیال است

مژه نبسته به خواب است چشم سایه نشینها

به نام شهرت اقبال زندگی نفروشی

نفس گداخت خجالت به خاک خفت قناعت

ولی چه سود علاج غرض نمی شود اینها

تظلم دم پیری کجا برم من بیدل