خست زکرم کیشان ظلم است به درویشان

پرواز نمی خواهد شاهین ترازوها

تا لفظ نگردد فاش معنی نشود عریان

بی پردگی رنگ است اشفتگی بوها

برسبزه دم تیغ است لب خشکی این جوها

ما سجده سرشتان راجز عجز پناهی نیست

امید رسا داریم چون سر به ته موها