ما سجده سرشتان راجز عجز پناهی نیست

بی پردگی رنگ است اشفتگی بوها

خست زکرم کیشان ظلم است به درویشان

برسبزه دم تیغ است لب خشکی این جوها

امید رسا داریم چون سر به ته موها

هر کس ز نظرهاجست از خاک برون ننشست

واماند ه این صحراست گرد رم آهوها