عرق شد مهره گل از غبار هرزه تازیها

غنادردسر اسباب بردارد؟ محال است این

گذشتن نگذرد از آب تیغ بی نیازیها

درتن دشت هوس یارب چه گوهر درگره بستم

جنون مشرب شمع است یکسرساز این محفل

جهانی می خورد آب از تلاش خودگدازیها

کمال از خجلت عرض تعین آب می گردد