خوشاگنجی که در ویرانه دارد خاکبازیها

جنون مشرب شمع است یکسرساز این محفل

جهانی می خورد آب از تلاش خودگدازیها

کمال از خجلت عرض تعین آب می گردد

به اقبال ادب گر نسبتی داری مهیاکن

گریبانی که از سر نگذرد گردن فرازیها

تو با ساز تعلق درگذشتی از امل بیدل