ز پاافتادگان گفتند: زور ناتوانیها

زدعوی چند خواهی برگردون منفعل بودن

قفس تنگ است جز بر ناله مفکن پرفشانیها

غرور رستمی گفتم به خاکش کیست اندازد

سری درجیب دزدیدم ، ز وهم خان ومان رستم

ته بالم برآورد از غم بی آشیانیها

تو ای پیری مگر بار نفس برداری از دوشم