مگر نذر ز خود رفتن شود بی دست و پاییها

چو رنگم بس که سر تا پا طلسم ساز خاموشی

شکستن هم نبرد از پیکر من بیصداییها

درتن وادی به تدبیر دگر نتوان زدن گامی

مباش ای چه افراق گل مغرور معیت

که این پیوستگیها در بغل دارد. جداییها

تو از سررشته تدبیر زاهم غافلی ورنه