که این پیوستگیها در بغل دارد. جداییها

درتن وادی به تدبیر دگر نتوان زدن گامی

مگر نذر ز خود رفتن شود بی دست و پاییها

مباش ای چه افراق گل مغرور معیت

تو از سررشته تدبیر زاهم غافلی ورنه

ندارد فسق خلوتخانه ای چون پارساییها

کسی یارب مباد افسرده نیرنگ خودداری