مباش ای چه افراق گل مغرور معیت

شکستن هم نبرد از پیکر من بیصداییها

درتن وادی به تدبیر دگر نتوان زدن گامی

مگر نذر ز خود رفتن شود بی دست و پاییها

که این پیوستگیها در بغل دارد. جداییها

تو از سررشته تدبیر زاهم غافلی ورنه

ندارد فسق خلوتخانه ای چون پارساییها