از سروش عالم جان این نداست بال فشان

هم ز مرغزار عدم چون سحر دمیده بیا

جز تجرد ازکر و فر چیست انتخاب دگر

فرد می روی ز نظرگو همه قصیده بیا

کای نوای محفل انس از همه رمیده بیا

باغ عشق تا هوست نیست جزهمین قفست

یک دو روز از نفست مهلت است دیده بیا