به روی من که فشاند اینقدرگلاب حیا

دگر مخواه ز من ثاب هرزه جولانی

دویده ام عرقی چند در رکاب حیا

ز خوب جستم و چشمی به خویش نگشودم

به چشم بسثن از انصاف ، نگذری زنهار

به پل نمی گذرد هیچکس زآب حیا

ز قطرگی بدر خجلت گهر زده ایم