ز تخیلی که به راه دین غم باطلم شده دلنشین

مژه بر هم آرم ازین وآن همه یک ورق کنم ازحیا

چه کنم ز شوخی طبع دون ، قدحی نزد عرقم به خون

که ببوسم آن لب لعل گون سحری شفق کنم ازحیا

به من این گمان نبرد یقین که خیال حق کنم از حیا

چوز خاک لاله برون زند، قدح شکسته به خون زند

هوسی اگربه جنون زند به همین نسق کنم ازحیا