به من این گمان نبرد یقین که خیال حق کنم از حیا

چه کنم ز شوخی طبع دون ، قدحی نزد عرقم به خون

که ببوسم آن لب لعل گون سحری شفق کنم ازحیا

ز تخیلی که به راه دین غم باطلم شده دلنشین

چوز خاک لاله برون زند، قدح شکسته به خون زند

هوسی اگربه جنون زند به همین نسق کنم ازحیا

زکمالم آنچه به هم رسد، نه زلوح ونی زقلم رسد