چوز خاک لاله برون زند، قدح شکسته به خون زند

که ببوسم آن لب لعل گون سحری شفق کنم ازحیا

ز تخیلی که به راه دین غم باطلم شده دلنشین

به من این گمان نبرد یقین که خیال حق کنم از حیا

هوسی اگربه جنون زند به همین نسق کنم ازحیا

زکمالم آنچه به هم رسد، نه زلوح ونی زقلم رسد

خط نقش پا به رقم رسدکه منش سبق کنم از حیا