قدح پرستی از اسباب فارغم دارد

رکاب با دل سنگین تهی کند قالب

ز بسکه دشمن آسودگی ست طینت من

چو شعله می شکند رنگ؟ از شکستن تب

کتاب دردسری شسته ام به آب غضب

به خامشی طلب از لعل یارکام امید

که بوسه روندهدتا به هم نیاری لب